Monday, July 27, 2015

The Earth is Art, The Photographer is only a Witness part 2.

පුදුම කම්මැලි කමක් දැනෙන්නේ  බ්ලොග් කියෙවුවට පෝස්ට් එකක් ලියන්න හිතෙන්නෙම නෑ. ලියන්න දේවල් කොච්චර තිබ්බත් ලියන්න ඉඳගත්තම දැනෙන්නේ  ජිවිතේ පළවෙනි පාරට මොනාහරි ලියන්න යනවා වගේ. ඉතින් තේ එකක් හදන් එනවා  ..තේ නිකන් බොන්නයෑ මොනාහරි  කනවා  ඊට පස්සේ  ටිකක් ඇඳට ගිහින් ඇලවෙලා ඉන්න හිතෙනවා.. නින්ද යනවා. ඕක තමයි සාමාන්‍යයෙන් හැමදාම වෙන්නේ...

හීන ගැන මොනා ලියන්නද කියලා හිතුණත් කෙළවරක් නැතුව ලියන්න පුළුවන් තරම් දේවල් හීනත් එක්ක මගේ ජීවිතේ දිනපතා සිද්දවෙනවා. ජෝර්ජ් හම්බෙන්න කළින් ඉස්සරම ඉස්සර කාළෙක ..."අර ඔයාලට මතක ඇති මං මළ මුහුදේ ...බෙත්ලෙහෙමේ ගිය පෝස්ට් වල ෆොටෝ ගත්තේ  ෆෝන් එකේ කැමරාවෙන්  මට කැමරාවක් නෑ... ඒත් ගන්න ඕනේ" කියලා කමෙන්ට් එහෙම දැම්මේ.. ඔය අවුරුදු එක හමාර දෙක කාළය අතරතුර එක එක විදියේ ඩිජිටල් කැමරා ගැන යාළුවො කිවුවා මේක නියමයි ගන්න  ඩොලර් පනහයි.. හැටයි... ඒත් ඒවා චුටි චුටි  කැමරා ඒවා අල්ලලා ෆොටෝ එකක් ගන්න තරම් වත් මගේ හිතේ ආශාවක් තිබ්බේ නෑ.. මගේ හිත හීන මැවුවේ නයිකොන්  (Nikon)හරි  කැනන් (cannon)  වර්ගයේ හොඳ DSLR කැමරාවක් ගන්න අර මාරු කරන එහෙට මෙහෙට කරකෝන ලොකු සීන් තියෙන ලෙන්ස් කිට් විතරක් නෙමේ අර Tripod අනම් මනම් ඔක්කොම එක්ක.  ඒත් ඒවල ගණන් බලද්දී අම්මා මතක් වෙනවා. මං ආස වුණාට එයාට  ඕක නිකරුණේ සල්ලි නාස්ති කිරිල්ලක් විතරක් නිසා.... 

දැන් තමයි කතාවේ මං ආසාවෙන්ම ලියන කොටස හරිද....... ජෝර්ජ් එක්ක ඉන්න ගමන් එයාට මං ෆෝන් එකෙන් ගත්ත ෆොටෝ පෙන්නුවා... හරි ගැම්මෙන් ඉතින් විස්තර කලේ ෆොටෝ ගැන.. ඊට පස්සේ දවසට ගන්න සීයක් විතර ෆොටෝ වලින් හොඳ එවුවා  ජෝර්ජ් ට පෙන්නන එක පුරුද්දක් වුණා. ඊට පස්සේ මං ගත්ත ෆොටෝ කීපයක් එයාගේ  බෑනා කෙනෙක් බලලා  ලොකුවට අගේ කරලා තිබ්බා.. ඊට පස්සේ ජෝර්ජ් ට ඕනේ වුණේ කැමරාවක් ගන්න අදහසක් නැද්ද කියලා මගෙන් අහන්න.... 

යු ටුබ් එකෙන් කැමරා ගැන ,ෆොටෝග්‍රැෆි ගැන වීඩියෝ බලලා මට ඊමේල් එවලා  පහුවදා  යෝජනා වුණා  "මායා කැමරාවක් ගන්න ඕනෙමයි "කියලා. එයා කියයි මමනේ ඉතින් ගන්න ඕනේ ඒ හින්දා හිනා වෙලා නිකන් හිටියා....... (දැන් තමයි හොඳම හරිය)... පහුවදා උදේ නැගිටලා ජෝර්ජ් බලන්න යද්දී  මගේ නම ලියපු චෙක් එකක්. ගාන ලියලා නෑ.... ඊට පස්සේ ජාලේ පීරලා පීරලා සීයට ලොකු බරක් නොදැනෙන මගේ හීනෙටත් සෙට් වෙන නයිකොන් කැමරා එකක් සිලෙක්ට් කර ගත්තා.... හුරේ......එදාම ඕඩර් කළා... දැන් අපි බලන් ඉන්නේ  කැමරාව හම්බෙනකල්....( සීයට ඕනේ එයා මැරෙන්න කළින් මං ප්‍රොෆෙෂනල් ෆොටෝග්‍රැපර් කෙනෙක් වෙනවා බලන්න. හි හි ඒත් අපේ අම්මගේ හීනේ වෙන එකක් )

නිකමට අම්මට කිවුවා  අම්මා කියපි " අනේ මෙහෙමත් මෝඩියෙක් අපරාදේ සල්ලි කැමරා මොනාකරන්නද? අපරාදේ සල්ලි !!! "  අම්මා ගැන අලුත් කථාවකුත් තියෙනවා කියන්න. ඊලග ලිපියේ ලියන්නම්  එයා ගිහින් "කනප්පු කරකෝලා  හොරු අල්ලන මොකක්ද එකක් බලන්න.. කනප්පුව ඉස්සුනාලු කතා ගොඩයි.. ඒ සේරම ඊලග කොටසට...  අදට මගේ  ගැලැක්සි s 3   ෆෝන් එකෙන් ගත්ත ෆොටෝ කීපයක්....


මේක ගත්තේ ඉරමුදුන් වෙලාවේ ගලීල මුහුද අයිනේ..ගොඩක් දුර මේ බෝයි හිටියේ ඒත් එයා හිටපු ඉරියවුව මාව පෙළඹුවා ෆොටෝ එකක් ගන්න.

ලෙබනනයට කිට්ටු  උතුරේ කන්දක් කපලා මොනාද හදන තැනක්.. හයි වේ එකේ 120 ට වඩා වේගෙන් යන වාහනේක ඉඳන් මේක ගත්තේ.

ගිය මාසේ  හයිෆා  වෙරළේ සයිප්‍රසය පැත්තේ ඉඳන් එන ප්ලේන් බල බලා ගත්තේ 

අහසෙයි ,වලාකුළු වලයි  ෆොටෝ ගන්න මං ගොඩක් ආසයි..මේ වරාය පේන පැත්ත 

මේ තාත්තයි පුතයි දැක්කම මට අපේ තාත්තා මතක් වුණා. ළමයගේ අම්මා පොඩි අලිපැටියෙක් වගේ  ඔහේ  ෆෝන් එකක් ඔබ ඔබ හිටියා ..මේ දෙන්නා ගොඩක් වෙලා සෙල්ලම් කළා,

ජෝර්දාන් ගඟ ලඟදි ගත්තේ. මේ මනුස්සයා ෆොටෝ එකට එයාව ගන්න එපා කිවුව හින්ඳම ගත්තා.

අළුතපොල පන්සලේදි ගත්තේ මේක. සත්තුන්ගේ පාට දැක්කම ගන්න හිතුණේ.ඒත් එච්චර  සාර්ථක පින්තූරයක් නෙමේ. 



නම දන්නේ නැති මලක්



-----------------------------------------------------------

ප/ලි

දහස් ගාණක් එක එක විදියේ ෆොටෝ වලින් ලැප් එකේ තිබ්බ ඒවා කීපයක් පෝස්ට් එකට එකතු කරේ ෆොටෝ දාපුවම පෝස්ට් එකේ බර වැඩි වෙනවයි කියන නිසා.

 හොඳ ෆොටෝ එකක් ගන්න කැමරාව සහ ඒකෙ මෙගාපික්සෙල් ගාන වැදගත් නෑ හොඳ ඇහැකුයි තියෙන්න ඕනේ කියලා කතාවට කිවුවට. මගේ ෆෝන් එකෙන් සමහර මං දකින කෝණ වලින් ෆොටෝ එකක් හරියට ගහ ගන්න බරිවෙද්දී  හොඳ කැමරාවක අගේ හොඳින්ම දැනෙනවා.... සීයා සල්ලි නොදුන්නත් මං කැමරාවක් ගන්නයි හිටියේ... අපි ගොඩක් පැති ගැන හිතලා එක එක්කෙනාගේ අදහස් ගැන හිතලා අපි ආස කරන ගොඩක් දේවල් වලින් ඈත්වෙලා ජිවත් වෙනවා...ඒක හරි අපරාදයක් අප්පා.
ස්තුතියි.

Monday, July 6, 2015

new job with ice coffee junkie

හායි ගායිස්....
කාළෙකින් ආවම එක පාරට  ලියාගන්න බෑ..ලියන විදිය අමතකයි. පෝස්ට් ලියද්දි  ඉන්න ඉරියව් අමතකයි...,ඇත්තටම  ඒක මහා අමාරු වැඩක්. ඒත් කොහෙන් හරි පටන් ගන්න එපැයි. ඉස්සරම ලියද්දි වගේ බිම දිගාවෙලා ලියන එක හොඳයි වගේ. 

ජොබ් එක මාරු කළා ඇත්තටම කළින් ජොබ් එකට වඩා හොඳ තැනක් හම්බුණු නිසා. අතරමැද  විස්තර අනම්මනම්  ගොඩක් තියෙනවා ඒ හැම එකම අතෑරලා  ලියන්න හිතුවා  අවුරුදු හතර පහක් තිස්සේ සැබෑකරගන්න  උත්සහ කරපු සැබෑ කරගත්ත හීනයක් ගැන. 

මගේ පරණ ලිපි කියෝලා තියෙන ඔයාලා දන්නවා මං හීන දකින්නියක් (සැබෑ ලෝකේ ජීවත්වෙන) .. ඒ වගේම  ඒ හීන වලට සාත්තු කරන්නියක්.  
මේකයි කථාව 
-----මං ආස කළා
  • ඇමරිකන්  එම්ප්ලෝයර් කෙනෙක්  එක්ක වැඩ කරන්න. 
  • ඒ වගේම නිව්යෝර්ක් හෝ කැලිෆෝර්නියා වල ජිවත්වෙච්ච,
  • ලෝකේ වටේ බිස්නස් කරපු සහ සංචාරය කරපු, 
  • PHD එකක් තියෙන,
  • පොත් කියවන,
  • කවි ලියන්න පුළුවන්
  • තනියම ඇවිදින්න පුළුවන්,
  • මාත් එක්ක නිතරම ඉන්ග්ලිෂ් වලින් කතාකරන,
  • මං අහන හැම ප්‍රශ්නෙකටම උත්තර තියෙන,
  • අල්සයිමර් ,ඩිමෙන්සියා වගේ ලෙඩ නැති,
  • අධිරුධිර පීඩනය , දියවැඩියාව වගේ ලෙඩ නැති,
  • පුතාලා සහ මුණුබුරෝ නැති(දුවලා විතරක් ඉන්න), 
ෂෝයි සීයා කෙනෙක්...වෙන්නත් ඕනේ. 

..ඒක ඇත්තටම  මගේ හිතුවක්කාර කමට දැකපු හීනයක්.."ඕවා හැබෑවෙන්නේ  නෑ හලෝ කියලා සමහරු කියන්න පුළුවන් නිසා කාටවත් කීවේ නෑ".. ඒත් ගොඩක් ලඟින් ආශ්‍රය කරපු යාළුවෙක්ට ටිකක්  කෙටියෙන් කියලා තිබ්බා.  මීට මාස දෙකකට වගේ කලින්  මං අලුත් රැකියා හොය හොයා ඒවට කෝල් කර කරා  වෙබ් සයිට් පීරන අතරේ අපූරු දැන්වීමක් දැකලා කෝල් කරලා  අපොයිමන්ට් එකක් දාගෙන හදිසියෙම ජොබ් එක බලන්නත්  ගියා. අපොයිමන්ට් එක දාපු වෙලාවේ සීයමයි කතා කලේ කොහේ ඉඳලා හරි  ටැක්සියක එන්න කිවුවා ,ඒ වගේම එයා ටැක්සියට සල්ලිත් දෙනවා කිවුවා මං එක පයිම්ම ඉතින් හහ් කිවුවා.   

එක්කෝ  ඉන්ටවිව් එකේ විස්තර පස්සේ ලියන්නම් ඒක හරි ෂෝයි කථාවක්....... ලිවුවොත් පෝස්ට් එක දිග වැඩිවෙනවා ෂුවර්. ටැක්සියට සල්ලි දෙනවා කිවුවට ඇත්තවශයෙන්ම මං බස් එකේ ගියේ, බස් එකට  දහයයි ටැක්සියට  දෙසිය දහයයි කියලා ටිකක් අවංක වෙන්න හිතාගෙන නියම ගාණට වඩා දහයක් අඩුවෙන් කිවුවා හි හි.. ඉතින්  ආපු  හැටියෙම බොන්න වතුර දීලා ටැක්සියේ ගාන අහළා ඒක දීලා තමයි ඉන්ටවිව් එක පටන් ගත්තේ.. ආපහු යන්න  එක්ක තව දෙසිය විස්සක් දෙන්න හදද්දී  මං කිවුවා බස් එකක යන්න පුළුවන් සල්ලි එපා කියලා.. ඉන්ටවිව් එකට ලකුණක් එකතුකර ගැනීමේ යටිඅරමුණ ඇතුවයි සැහැල්ලු හිනාවක් එක්ක මුදල් ප්‍රතික්ෂේප කලේ අපහසුවෙන් වුණත්.. 

පැයක් විතර සීයා මගෙන් එක එක විදියේ ප්‍රශ්න ඇහුවා,අහන ඒවට මං දෙන උත්තර ලියාගත්තා.. සීයා හිබ්රු වචනයක් වත් දන්නේ නෑ.. ඉංග්ලීස් විතරයි කතා කලේ මට  එක පාරට මගේ "සිහින කුමාර සීයව මතක් වුණා" ඒක හරි පුදුමයි  මට අමුතු පණක් ආවා. සීයා ප්‍රශ්න අහන අතර මටත් ඉඩ දුන්නා එයාගෙන් ප්‍රශ්න අහන්න ඉබ්බා දියේ දැම්මා  වගේ සීන් එකක් මං ඇහුවා ඔයා ඇමරිකාවේ මොන ස්ටේට් එකෙන්ද කියලා  ඉපදිලා තියෙන්නේ නිව්යෝර්ක්.. කැලිෆෝර්නියා වලත් අවුරුදු  25 ක් වගේ ජිවත් වෙලා තියෙනවා..ඒ වගේම චිනේ, හොංකො වගේ රටවල එයාගේ කම්පැණි එකේ ඔෆිස්  තිබිලා තියෙනවා...හැම මාසෙකම වගේ ලෝකේ පුරා එක එක රටවල ඇවිදලා තියෙනවා...

ඉබේටම වගේ මගේ ලිස්ට් එකේ තිබ්බ ප්‍රශ්න එකින් එක අහන්න පුළුවන් වුණා.. ඔයාට කියන්න කොටින්ම  සීයට ඉන්නේ  දුවලා දෙන්නෙක් විතරයි  ඒ මදිවට දෙන්නටම ඉන්නේ දුවලා  තුන් දෙනා ගානේ.... ඒක කියද්දී මට බය හිතුණා..මං නිකමට හිතපු ඒවා ඒ විදියටම සෙට් වෙනවා..සීයා අහපු සමහර ප්‍රශ්න වලින් මං දැනගත්තා එයත් අපි වගේ  ටයිල් කැටයක් දිහා බලලා රූප මතුකරගන්න ,වලාකුළු දිහා බලන් චිත්‍රපටි හදන කෙනෙක් කියලා.   ඉන්ටවිව් එක ගැන තව ලියන්න ඕනේ. ඒත් දැන් නෙමේ  තව දවස්  දෙක තුනකින් වගේ  අදට මේ ඇති.. දැන් මං මාසයක් මේ කියන සීයත් එක්ක වැඩ කරනවා.. අපි දෙන්නා හැමදාම එළියේ ඇවිදින්න යනවා. ඒ යන්නේ අයිස්කෝපී බොන්නයි අයිස් කෝපී ගැන කවි ලියන්නයි.. 

සීය හදපු මෙම්බර්ෂිප් කාර්ඩ් එකක්.



හවසක අයිස්කොපි බොන ගමන් මේ ෆොටෝ එක අරන් මං සීයගේ වයිෆ්ට වට්ස්ඇප් එකෙන් යැවුවා. එයා රිප්ලයි  කරලා තිබ්බා "ice coffee junkie" කියලා.ඒකට කේන්ති ගිහින් තමයි ඔය එහා පැත්තේ තියෙන කවිය ලියලා මේ ෆොටෝ එක හදලා වයිෆ්ට  යැවුවේ.  සීයට 92 යි  හොඳේ වැඩි වයසක් නෑ. 


මං ගැන ලියපු එකක්. අයිස් කොෆිත් එක්ක 


Maya,maya where have you been?
We had no ice coffee today..
Everybody missed your sweet grain..
And there's nothing for us to say...

So come back maya
come home to stay
We'll drink ice coffee 
That s the way!!!

Ice coffee good till the last drop
So  cold with a straw on the top
Drink it up till is all gone
That means every Tom,Dick,John!
Ladies also enjoy its taste 
So let not a drop go to waste.

 මේක ලියලා තියෙන්නේ ගිය සෙනසුරාදා මං ගෙදර නැතිවෙලාවේ පාළුවට.. සීයා මට මායා කියන්නේ. 

මේ තව කවියක්.. එච්චර පැහැදිළි නැති නිසා ටයිප් කරන්න හිතුවා.

Maya and me take a stroll 
With a wheel chair instead of feet
Ice coffee is our goal
Drinking ice coffee is hard to beat

ඔය කවිය ලියපු දවසේ අපි දෙන්නා පැයක් විතර සිටි එක වටේම තියෙන අයිස් කොෆි ෂොප් වලට ගියා හැම තැනම ඉවරයි, ඒත් එයාට ඕනේ කොහෙන් හරි බොන්න. ගොඩක් රශ්නේ වෙලාවක් ඇවිදින එක ලේසිත් නැහැ. ඊට පස්සේ  එයා ටිකක් ඉන්න කියලා "waze" වල ගහලා කොෆි ෂොප් එකක් තියෙන තැනක් හොයාගත්තා.. මීටර් 800ක් දුරයි. මට හිනා, ඒ වගේම කේන්තියි.. පස්සේ ෆෝන් එක අරන් පාර බලද්දී  අපි ඉන්න තැන ඉදලා මීටර් 25ක් වගේ තැනක තියෙන්නේ පාර වන් වේ හින්දා waze වල අර විදියට පෙන්නන්නේ.. එදා  සතුටටයි මහන්සියටයි අයිස්කෝපී ලොකු කප් දෙකක් එයා බිවුවා. 

ඊට පස්සේ අපි තීරණය කළා සිටි එකේ තියෙන හැම කොෆි ෂොප් එකේම ෆෝන් නම්බර් ටික  ලිස්ට් එකකට ගන්න ඊට පස්සේ ගෙදරින් යන්න කලින් කෝල් කරන්න පටන් ගන්නවා ගෙදරට කිට්ටුම තැනින් ඊට පස්සේ  තමයි යන්නේ. ලෝකේ පළවෙනි වතාවට ශෙකෙල් දහයකට අයිස්කෝපී එකක් ගන්න කෝල් කරලා අහලා ගිය මිනිස්සු දෙන්නා අපි වෙන්න ඇති... ඒ ගැන අපි දෙන්නා අපිටම හිනාවුණා. හි හි ඒ වගේම සතුටට කවියකුත් ලිවුවා ටිෂූ එකක.

We are so happy today
Our ice coffee was ready on time
Now we have plentyof time to play
The ice coffee cost only a dime!

ඉතිරි කතා පසුවට... විවිධාකාර චරිත එක්ක ගැටෙමින් ගෙවන හැම දවසක්ම මට හරිම නැවුම්.  හීන දකින එක ඉතින් මං කොහොම නවත්තන්නද...

,නිතරම යහපත කරන්න...,සතුට සැනසිල්ල හැමදාම ඔයාලග රැදේවි,,දෙවිපිහිටයි,

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...